Doll land

Wpisy

  • poniedziałek, 21 listopada 2016
    • Smutek Agaty

      Wszyscy mamy w swoich zbiorach lalki tak ładne, że na ich widok robi się ciepło w sercu i przednówek w portfelu. Kochamy je za nieprzemijającą urodę, za klasę czy awangardę stroju. Ulubienice stoją na naszych półkach latami, zrastając się z wystrojem domu tak bardzo, że nie do pomyślenia jest usunięcie ich z miejsca zasiedzenia.

       

      Kiedy myślę o lalkach, które nigdy nie zawiodły mnie pod względem urody i prezencji, to nie mam wątpliwości, że prym wiodą wśród nich mattelki z moldem „Goddess”. Dzięki Bogu nie dano im twarzy, która wołałyby natarczywie: „Patrz na mnie, jestem olśniewająca”, a oblicze, które robi wrażenie ze względu na swoją łagodność, klasę i harmonijność. Ich melancholijny wzrok sugeruje czystą i niewinną naturę, lecz prawdziwy charakter zdradzają zmysłowe usta. Te lalki stworzono po to, by kusiły do grzechu! Mnie kuszą nieodmiennie od wielu lat.

       

      01

       

      Goddeskę z powyższego zdjęcia już widzieliście – była w paczce z innymi zaplamionymi lalkami, które cierpliwie ratowałam Benzacne. Ona najdłużej opierała się działaniu specyfiku, ale koniec końców uległa, transformując ze smutnego brudasa w pewną swej urody królową. Ze smutkiem stwierdzam, że jedyną suknią, która pasowała do niej kolorystycznie jest retro-beza, w której drobne ciało lalki nabiera niezdrowej ciężkości.

       

      1

       

      1

       

      W co by jej jednak nie ubrać, to Goddeska i tak będzie olśniewać doskonałą twarzą. Nie to, co prawdziwa bohaterka tej notki – czyli lalka Agata.

       

      1

       

      Agata jest smutnym reliktem z czasów, kiedy na sklepowych półkach w Polsce królowały sól i ocet. Choć rości sobie prawo do miana oryginalnej polskiej lalki, to jest zaledwie klonem Fleur i to klonem o bardzo niskiej jakości.


      Nie wyobrażam sobie, że coś tak paskudnego mogło mieć kiedykolwiek wzięcie wśród dzieci. Moje przypuszczenia potwierdzają się, gdy buszuję wśród ogłoszeń na Allegro, lub po Waszych blogach. Szpetna Agata wypływa w tych miejscach nader rzadko.

       

      1

       

      Pod względem estetycznym Agata plasuje się poniżej poziomu rozkładającego się kota. Aby odkryć jej urok trzeba być albo szaleńcem z kilkuletnim stażem, albo zaopatrzyć się w dużą ilość napojów wyskokowych i lać je w gardło, póki cały świat, łącznie z nią, nie zrobi się piękniejszy. Moim zdaniem Agata jest tak brzydka, że przegrałaby bitwę nawet z niesławną Lizą od firmy Marbella.

       

      1

       

      Choć nie zachowały się żadne informacje, w jakich warunkach odbywała się produkcja Agaty, to łatwo wyobrazić sobie, jak mogło to wyglądać: smutny garaż na przedmieściach któregoś z miast, samodzielnie skonstruowane formy odlewnicze, kadzie ze śmierdzącym plastikiem niewiadomego pochodzenia, pijany w sztok artysta malarz, który nigdy w życiu nie miał pędzla w ręku oraz krążący gdzieś w tle autor przedsięwzięcia, który widział już przed sobą góry złota i wietrzył interes życia :P (żaden ze mnie czarownik, ale moja szklana kula mówi mi, że Agata nie zapoczątkowała kariery żadnego Rockefellera)

       

      Współdziałanie powyższych czynników zrodziło zabawkowego potwora Frankensteina, który, tak jak literackie monstrum, zarażony jest śmiertelnym smutkiem, bo każdy, kto go ujrzy, z niesmakiem krzywi twarz. 

       

      Dostać taką lalkę to jak dostać karę, bo ani się nią pochwalić przyjaciołom, ani postawić koło bardziej estetycznych zabawek. Najwłaściwszym miejscem dla Agaty byłoby zapewne muzeum osobliwości, gdzie mogłaby swobodnie straszyć wśród podobnych jej eksponatów.

       

      Agata jest zlepkiem niewspółgrających z sobą i smętnie taniutkich elementów. Jej włosy to nalepiony na czubku głowy, watopodobny kołtun. Kolor ciała walczy drapieżnie z kolorem twarzy, a rączki i nóżki to już prędzej nibyrączki i nibynóżki. Nawet majteczki, będące częścią oryginalnego stroju, uszyto jakoś na wyrost. Nie pomogą płomienne różyczki, jeśli na chudą dupkę wpycha się namiot o rozmiarach "mama size". Jako-tako bronią się właściwie tylko buciki. Tu klonowanie oryginału odbyło się z sukcesem - pantofelki leżą na stopach całkiem ściśle i ani myślą z nich spadać.

       

      1

       

      1

       

      1

       

       1

       

       1

       

       

      1

       

       

      1

       

       

      Żal mi Agaty. Dostała ładne imię i nic poza tym. Przez jakiś czas myślałam, że dobrze byłoby przemalować jej twarz i zafundować perukę, ale wnet przyszło otrzeźwienie. Potworków, podobnych do niej jest niewiele. Właściciele tych lalek najprawdopodobniej pozbywali się ich, wyrzucając brzydule na śmietnik. Agaty nie dawały pewności, że po latach ktokolwiek zaliczy je w rzędy lalek kolekcjonerskich, co pozwoli im nabrać wartości w pieniądzu. Pozbywano się ich, bo były koszmarnie nieatrakcyjne, a rynek dawał możliwości znacznie ciekawsze pod względem estetycznym.

       

      Tu apel: jeśli znajdziecie gdzieś takie potworki, to uratujcie je przed zniszczeniem. To prawda, że nie wynagrodzą właściciela widokiem ślicznej buzi, ale jest ich tak strasznie mało, że grzechem byłoby pozwolić którejkolwiek zginąć.



      1

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (21) Pokaż komentarze do wpisu „Smutek Agaty”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      stary_zgred1
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 21 listopada 2016 19:17
  • piątek, 11 listopada 2016
    • Za mundurem panny sznurem, za rycerzem panny jeżem

      01

       

       

      O Boże, jak mi się go chciało! Śliniłam się do niego od momentu, kiedy firma Pangaea pokazała prototyp na targach w Pekinie. Nie przerażało mnie nawet to, że miał dostać twarz średnio lubianego przeze mnie Orlando Blooma, bo nawet Bloom miewa od czasu do czasu zacne role, a występu w filmie „Królestwo niebieskie”, na podstawie którego stworzono tę figurkę, wcale nie musi się wstydzić.


      01

       

       

      Najważniejsze było to, że pan figurek będzie rycerzem w „prawdziwej” zbroi. Bijcie mnie, gryźcie i drapcie, ale będę twardo obstawać przy tym, że nic tak nie dodaje chłopu seksapilu, jak dobrze skrojony strój bojowy. Czym byłby Superman bez swojego kultowego, obcisłego wdzianka lub Batman bez zbroi?* No właśnie! Nikim szczególnym. Panowie w ich typie robią się nieodparcie pociągający dopiero w chwili, gdy wciągają na grzbiet stosowne przebranie i ruszają do walki o słuszną sprawę. Takoż rzecz ma się i z rycerzami. Zakuci w stal herosi stanowią widok nad wyraz ponętny i skłaniający serce do czułych potknięć.


       

      01

       * * *

       

      01

       

      * * *


      01

       

      * * *

       

      01

       

      * * *


      01

       

       

      Balian z Ibelinu jest moją pierwszą figurką, która nie została wyprodukowana przez firmę Hot Toys.  Miałam w związku z tym lekkie obawy, które okazały się zupełnie niesłuszne, bo Pangaea wypuściła produkt równie wypieszczony, co figurkowy gigant, a może nawet i lepszy, bo tańszy (a jak wiadomo Stare Zgredy lubią to, co najlepsze i najdorodniejsze, a jednocześnie najtańsze i w największej obfitości).

       

       

      01

       

       

      Rycerz, jak przystało na ciężkozbrojnego wojownika, przyjechał w pełnym rynsztunku i z mieczem w dłoni, gotowy, by spuścić komuś łomot, lecz jego chęć walki z Saracenami przerodziła się gwałtownie w miłosne gruchanie, bo zamiast brodatych rycerzy Saladyna bitny templariusz natknął się na urodziwą Saracenkę i stało się – Amor po raz kolejny odniósł sukces nad Marsem.


       

      01

      Oto hoża Saracenka. Będę o niej pisać w jednej z kolejnych notek :)


      Pudło, z którego wyłuskałam Baliana, jak to z opakowaniami od figurek bywa, jest wielkie i nieporęczne, co po raz kolejny wymusza na mnie główkowanie, jak upchnąć taki kawał tektury w ograniczonym metrażu, tak, aby nikomu nie wadził. Właściwie to mogłabym się go pozbyć, ale nie zrobię tego ze względu na jego funkcjonalność – dzięki systemowi plastikowych przegródek pudełko mieści w sobie dużą ilość drobnych akcesoriów, które lubią się gubić lub walać po nieodpowiednich miejscach.



      Design pudła jest bardzo prosty, ale za to mylący. Otóż zdjęcie, zdobiące frontową ścianę, przedstawia prototyp figurki, który znacznie różni się od produktu finalnego. Muszę przyznać, że do zakupu skusił mnie właśnie wygląd prototypu, przedstawiającego mężczyznę po trzydziestce, o ostrej i wyrazistej twarzy, pełnej zacięcia i bojowego ducha. Rycerz, skrywający się w czeluściach opakowania, ma natomiast twarz łagodną i melancholijną. Gdyby wygolić mu na czubku głowy tonsurę i przebrać w habit, to byłby z niego sympatyczny braciszek zakonny. 

       

      Oto twarz prototypu:


       

      prototyp

       

      A tu już na powrót "the real deal":


       

      01

       

      * * *

       

      01

       

      * * *


      01

       


      Podobieństwo do Orlando Blooma, którego tak się bałam, jest, ku mojej radości, dość nikłe. Wiele osób, które oglądały figurkę z bliska, rozpoznało w niej zupełnie innego hollywoodzkiego aktora, a mianowicie Kita Harringtona, gwiazdę serialu „Gra o tron”. Niektórzy wysuwali nawet tezę, że jest to przebrany w rycerski strój Jezus Chrystus. Być może miałoby to pewien sens w świecie Mortimera Madderdina, wykreowanym przez Jacka Piekarę (pamiętacie obrazoburczy cytat z okładki, promujący cykl?)



      01

       

       


      Tak czy siak krzyżowiec dostał twarz dość przyjemną dla oka, w dodatku okoloną „prawdziwymi”, lubiącymi się puszyć włosami. Ponieważ moja cierpliwość do powiewających frywolnie kosmyków jest nadzwyczaj niska, Balian był zmuszony przejść wieczystą stylizację fryzury za pomocą pianki i lakieru do włosów. Gąszcz na głowie został ulizany, przyklepany i związany gustownym rzemykiem. Fryzura poprawiła się na jakieś pół godziny, a później samoistnie powróciła do stanu pierwotnego. Strasznie nieusłuchane te kłaki. Nie mam do nich siły. Jeśli chcą fruwać na wszystkie strony, to ja im wolności ograniczać nie będę.


       

      01

       


      Myślę, że prawdziwy że Balian z Ibelinu, czyli postać historyczna, której oddano hołd filmem „Królestwo niebieskie” i później przekuto na figurkę, nie nosił aż tak długich włosów, no i nie był młodzieniaszkiem o pyszczku zatroskanego yorkshire terriera, ale że do dziś zachowało się niewiele jego podobizn, więc i tak nie da się tego sprawdzić.

       



      01

       

      * * *

       

      01

       

      * * *

       

      01

       

      „*” Dość oczywista odpowiedź na tak postawione pytanie brzmi: „Byliby bardzo przystojnymi golasami”

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (13) Pokaż komentarze do wpisu „Za mundurem panny sznurem, za rycerzem panny jeżem”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      stary_zgred1
      Czas publikacji:
      piątek, 11 listopada 2016 19:22

Wyszukiwarka

Zakładki

Kanał informacyjny

Roy Tanck's Flickr Widget requires Flash Player 9 or better.

Get this widget at roytanck.com